Verwachting(en)

Standaard

Als je iets zou moeten weten van in verwachting zijn, is dat je maar beter geen verwachtingen kan hebben.

In de nacht van 2 op 3 januari braken spontaan mijn vliezen. In de ochtend heb ik dan ook de verloskundige gebeld. Ik had nog geen echte weeën en met gebroken vliezen zou je die wel binnen 24 uur moeten krijgen, omdat er anders een verhoogde kans op infectie bij moeder en kind bestaat.

Diezelfde avond kwam de verloskundige nog eens langs, maar er zat bij mij nog geen vordering in. Ik zag mijn wens om thuis te bevallen binnen 24 uur in rook opgaan: de zwangerschap werd medisch en ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis.

Op 4 januari om 9:30 kwamen we bepakt en bezakt in het ziekenhuis aan. Daar mocht ik ongeveer een uurtje aan de CTG. Na afloop kwam de gynaecoloog het ‘plan’ bespreken. Voor mij ondertussen al plan ‘W’. Mochten de weeën niet vanzelf op gang komen, dan zou ik de volgende ochtend om 8 uur ingeleid moeten worden.

Nu lig ik dan in het ziekenhuis, met een infuus waar oxytocine doorheen druppelt. Mijn ongeboren dochter heeft al een elektrode in haar hoofdje. Zal ze vandaag geboren worden? Fingers crossed!

‘The Road’ van Cormac McCarthy

Standaard

Op athe_road.large_anraden van een vriend en collega las ik The Road geschreven door Cormac McCarthy. De Amerikaan won hiermee  in 2006 een Pulitzer.

Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptische wereld. Het blijft voor de lezer onduidelijk waardoor dit veroorzaakt was. In een poging om aan de bittere kou van de post-apocalyptische winter te  ontsnappen, volgen een vader en zoon een weg naar het zuiden. Aan eten en drinken is moeilijk te komen en het paar moet constant op hun hoede zijn voor andere mensen die langs diezelfde weg reizen en soms hun toevlucht tot kannibalisme hebben genomen.

De stijl waarin het boek geschreven is, spreekt mij niet zo aan. Opgedeeld in korte fragmenten, zo hier en daar gescheiden door drie sterretjes naast elkaar. Enkele afkortingen (zoals don’t en couldn’t) worden niet met apostrof aangegeven, andere weer wel (he’s). Zou McCarthy hiervoor gekozen hebben om een parallel te trekken tussen de afbraak van spelregels en de afbrokkeling van de ‘menselijke’ maatschappij? Zijn taalgebruik past hier dan weer niet bij. Ik ben niet slecht in Engels, maar moest tijdens het lezen regelmatig het woordenboek raadplegen.

Toch vond ik het een goed boek. Ten eerste vind ik dat McCarthy de verschuiving in de relatie van de vader en zoon prachtig heeft weergegeven. Naarmate het verhaal vordert, krijgt de zoon steeds meer het besef dat hij straks voor zichzelf (en voor zijn vader) zal moeten gaan zorgen in plaats van andersom. Ook mooi dat de zoon dit besef eerder lijkt te hebben dan de vader.

Ten tweede zet de premisse van het verhaal de lezer aan het denken. Zou ik, kruipend in de huid van de vader, hetzelfde hebben gehandeld? Het leidde bij mij thuis tot een pittige discussie. De zoon wordt geboren als de post-apocalyptische situatie zich aandient. De moeder zegt, voordat zij zelfmoord pleegt, dat ze ook het leven van de jongen genomen zou hebben als de vader daar niet op tegen was geweest. Voor haar was het een uitzichtloze situatie. Had zij het recht wel gehad om het leven van haar zoontje te nemen? Was het laf van de vader om de jongen in die situatie te houden en hem de verschrikkingen onderweg te laten meemaken? Wat is nu precies een uitzichtloze situatie? Is de wereld die McCarthy beschrijft te vergelijken met de situaties waarin sommige gezinsdrama’s zich afspelen? Is het hypocriet om het één goed en het ander af te keuren?

Het boek is in 2009 verfilmd door John Hillcoat.

38 weken zwanger

Standaard

38+1 weken zwanger aangepastVandaag  ben ik precies 38 weken zwanger. De afgelopen week heb ik wat minder goed geslapen door mijn angst om te bevallen tijdens de feestdagen, maar die zijn nu gelukkig (bijna) voorbij.

Met 36 weken ben ik met zwangerschapsverlof gegaan en dit had geen moment later moeten zijn. De afgelopen twee weken zijn me behoorlijk zwaar gevallen. Hoewel mijn buik al goed begon te groeien vanaf een week of 34, merk ik eigenlijk de afgelopen twee weken pas welke effecten dat heeft op mijn lichamelijk (en soms ook geestelijk) welbevinden. Die buik zit nu ontiechelijk in de weg en het lopen gaat nu zo moeizaam dat ik slechts een blokje omga als ik de hond moet uitlaten; lopen door het park zit er voorlopig niet meer in en in plaats daarvan pak ik dan maar de fiets. Verder ben ik blij dat ik ruim op tijd mijn ring heb afgedaan, want mijn vingers lijken – vooral ’s nachts en ’s ochtends vlak voor het opstaan wel twee keer zo dik als gebruikelijk door het extra vocht dat ik vasthoud. Ik moet er op zijn minst twee keer per nacht uit om naar de w.c. te gaan en dit is er, sinds het plaatsen van de klossen onder het bed, niet gek veel makkelijker op geworden. Al vanaf de helft van mijn zwangerschap heb ik last van brandend maagzuur en heb regelmatig achteraf spijt van wat ik gegeten heb: iets zoets, iets zuurs, iets pittigs… Ondanks dat ik voorheen geen grote melkdrinker was, vliegen de liters melk er nu doorheen (werkt bij mij goed om het brandend maagzuur nog enigszins onder controle te houden).

Hoewel het natuurlijk een romantisch beeld oproept zo’n dikke buik onder de kerstboom, heb ik vooral moeite ervaren met het feit dat ik veel rekening heb moeten houden met wat ik wel en niet kon eten en drinken: die lekkere rode wijn moest ik laten staan en dit jaar stonden er geen carpaccio en tiramisu op het menu. De aanstaande grootouders, bij wie wij altijd de feestdagen doorbrengen, waren ook totaal niet in de feeststemming en werden (en worden) totaal in beslag genomen door de op handen zijnde geboorte van hun eerste kleinkind.

Met kerst hebben we een poultje opgezet. Familieleden mogen geld zetten op de geboortedatum en het geboortegewicht. Mijn schoonmoeder heeft in ieder geval verloren voor wat betreft de geboortedatum. Zij dacht dat het 30 december al zover zou zijn. Eén van mijn zwagers dacht vandaag… Ikzelf heb een gooi gedaan naar 4 januari, maar dat is werkelijk nergens op gestoeld. Ach, we zijn er in ieder geval klaar voor. Voor zover je er klaar voor kán zijn natuurlijk.

Vernieuwd

Standaard

Welkom!

Sinds 2010 noem ik mijzelf een blogger. Ik ben begonnen op LiveJournal en postte daar vooral door mijzelf geschreven Engelstalige fictie. In 2012 heb ik de overstap gemaakt naar WordPress, die – naar mijn mening – een zeer prettige blogomgeving biedt. Naast dat ik het posten van Engelstalige fictie voortzette, begon ik toen ook met het schrijven over mijn werk als docent Engels in het voortgezet onderwijs en over meer persoonlijke zaken. Ook dit weer allemaal in het Engels.

Met de start van het nieuwe jaar heb ik besloten om de blog voort te zetten in een nieuw jasje en in een andere taal: het Nederlands. Het oude Engelstalige blog bestaat nog steeds en de link ervan is terug te vinden in de ‘blogroll’. Ik heb voorlopig geen plannen om aan het Engelstalige blog te blijven werken. In plaats daarvan hoop ik allereerst nieuwe lezers aan te kunnen trekken aangezien mijn eerdere lezerspubliek toch voornamelijk uit Engelstaligen bestond.

Hoewel mij een turbulente tijd te wachten staat (ik word binnenkort voor het eerst moeder en er zijn verhuisplannen voor de zomer), is mijn goede voornemen voor 2014 wel om weer met enige regelmaat te bloggen over o.a. het (aanstaande) ouderschap en andere persoonlijke zaken, boeken, onderwijs en films.

The Fault in Our Stars

Standaard

The Shakespearean title of John Green’s #1 New York Times bestseller not-so-subtly hints at the dramatic romance that is the core of this story for young adults.

In The Fault in Our Stars we crawl into the skin of sixteen-year-old Hazel Lancaster who is suffering from thyroid cancer with metastases in her lungs. Although her cancer is under control, it is not curable. Her mother worries that she isn’t doing ‘teenagery’ stuff and not meeting and making friends; that she is depressed. She encourages Hazel to go to a support group for kids between twelve and eighteen who have suffered or are suffering from cancer. Hazel reluctantly goes. She is an extremely bright girl – maybe a bit too smart at times, reminiscent of Rory Gilmore or Joey Potter – wielding a vocabulary sharp enough to cut iron. When she first meets seventeen-year-old Augustus Waters at Support Group (he had suffered from osteosarcoma), and he expresses his fear of ‘oblivion’, she says:

  “There will come a time […] when all of us our dead. All of us. There will come a time when there are no human beings remaining to remember that anyone ever existed or that our species ever did anything. There will be no one left to remember Aristotle or Cleopatra, let alone you. Everything that we did and built and wrote and thought and discovered will be forgotten and all of this […] will have been for naught. Maybe that time is coming soon and maybe it is millions of years away, but even if we survive the collapse of our sun, we will not survive forever. There was time before organisms experienced consciousness, and there will be a time after. And if the inevitability of human oblivion worries you, I encourage you to ignore it. God knows that’s what everyone else does.”

Augustus, or Gus, and Hazel strike up a friendship which – at least for Gus – quickly develops into something more. They exchange their favourite books. Hazel’s is a book by Peter van Houten called An Imperial Affliction, which curiously ends mid-sentence leaving her wondering at what had become of the characters in the novel. These kids get each other and have in common the tendency to deflect pain with humour. At one point in the novel Augustus’ best friend Isaac, who is also a member of the Support Group, has to be operated to remove his remaining eye leaving him blind. Right before he has to go into surgery, his girlfriend of fourteen months breaks up with him and Isaac goes to Gus to vent.

“Dude, pillows don’t break. Try something that breaks.”

Isaac reached for a basketball trophy from the shelf above the bed and  then held it over his head as if waiting for permission. “Yes,” Augustus said, “Yes!” The trophy smashed against the floor, the plastic baseball player’s arm splintering off, still grasping its ball. Isaac stomped on the trophy. “Yes!” Augustus said. “Get it!”

And then back to me, “I’ve been looking for a way to tell my father that I actually sort of hate basketball, and I think we’ve found it.”

Hazel tries to keep Augustus at arm’s length, because she doesn’t want him to get hurt because of her illness and her inescapable premature death, especially since she discovered he had already been through it once with his former girlfriend. However, Hazel is no match for Gus’ charms and ‘hot bod’ and she falls in love with him.

When I closed this book after reading the last page, I could not help but be astounded at how John Green so believably captures Hazel’s thoughts and feelings. Hence, it does not surprise me that this man has several bestsellers and prizes to his name. Within 313 pages, Green manages to make you laugh out loud and cry your eyeballs out; the humoristic realism of the teens makes their story all the more heartbreaking.

It’s probably because we see Augustus through Hazel’s eyes that we can’t help but fall in love with him, too. On the one hand he’s a typical guy. After Hazel gets the news that she won’t be able to go to Amsterdam with Augustus to pay a visit to Peter van Houten, he tells her he should have just taken her, to which Hazel replies:

“But then I would’ve had a probably fatal episode of deoxygenation in Amsterdam, and my body would have been shipped home in the cargo hold of an airplane […]”

“Well, yeah,” he said. “But before that, my grand romantic gesture would have totally gotten me laid.”

But Gus has another side to him and he is, in fact, capable of grand gestures for the girl he loves even though she is reluctant to let herself be loved by him. To me, this is also one of the most moving segments in the book. It is where Hazel refers to herself as a grenade.

“I’m like. Like. I’m like a grenade, Mom. I’m a grenade and at some point I’m going to blow up and I would like to minimize the casualties, okay?”

It’s honest, it’s brutal, it’s philosophical. I couldn’t help being swept up in Hazel and Augustus’ love story, making this YA novel a true page turner. Since it is a love story, though, it is probably more a girls’ novel than anything, which does in no way mean that boys shouldn’t pick it up and read it as well!

P.S. John and his brother Hank make vlogs and own the website nerdfighters.ning.com. Go check that out!

P.P.S. Fox 2000 currently has an option on making this book into a movie. I think they should think of casting Saoirse Ronan to play the role of Hazel (although maybe she’ll be too old…) and Logan Lerman as Augustus.